Jeden Bóg w trzech Osobach II

Grupa docelowa: Młodzież Rodzaj nauki: Katecheza Tagi: Jeden Bóg, Prawdy wiary, Trójca święta, Trzy Osoby

1. IN/OUT

WSTĘP

Zdarzyło Wam się coś założyć na lewą stronę? Dlaczego właściwie mówimy, że np. ubrania mają lewą i prawą stronę? Widziałem kiedyś pewną dziewczynę, która chodziła w swetrze zrobionym jej przez mamę. Nosiła ten sweter założony na… lewą stronę! Pełno było supełków, wzór był niewyraźny, ale w sumie wyglądał lepiej i bardziej kreatywnie niż założony na lewą stronę… Kto właściwie powiedział, że lewa strona ma być gorsza od prawej? Spróbujmy się o tym przekonać w pierwszej części naszego spotkania…

AKTYWIZACJA

Praca w grupach. Metoda IN/OUT. Opis metody: trzeba mieć ze sobą coś, co jest interesujące z zewnątrz i wewnątrz, na prawej i na lewej stronie… Np. sweter, instrument (w środku jest ciekawy), książka o ciekawej okładce… Coś, dzięki czemu można nawiązać „dialog” między tym, co zewnętrzne i wewnętrzne. Na tym polega owo IN/OUT! Człowiek jest czymś takim! Ciało jest fascynujące w środku! Dusza też 🙂

Zadanie do wykonania: wymyślamy dialog między Wnętrzem a Zewnętrzem. Może to być kłótnia, kto jest ważniejszy? Urodziny jednej ze stron, druga jest w gościach. Jakiś kłopot, szczęście, coś nietypowego – np. jedna strona chce pojechać sama na wakacje… ?

Czas na wykonanie zadania. Prezentacja na forum. Czas na dyskusję.

PYTANIA DO DYSKUSJI

  1. Doceniliśmy lewą stronę?
  2. Prawa wciąż jest ważniejsza?
  3. Liczy się to, co na zewnątrz, czy to, co w środku?
  4. Jakie może to mieć znaczenie dla naszego życia?

PUENTA

Istnieją dwa fascynujące sposoby poznania drugiej osoby:

  • pierwszy – odsłonięcie przez nią samą jakiejś tajemnicy o sobie, powierzenie siebie w najgłębszym zaufaniu, podzielenie się swoim głębokim JA, otwarcie się siebie niejako ?od środka?,
  • drugi – zobaczenie osoby w działaniu, czynie, zaangażowaniu, najlepiej jeszcze w kłopotach, wobec pewnego zadania, wyzwania, czasami na granicy wytrzymałości.

Dlaczego o tym dzisiaj mówimy? Ponieważ w dzisiejszej katechezie chodzi nam o to, aby spróbować zmierzyć się z największą tajemnicą chrześcijaństwa – tajemnicą istoty Boga ? czyli Trójcy Świętej.

KKK 236 Ojcowie Kościoła rozróżniają Teologię (Theologia) i Ekonomię (Oikonomia), określając pierwszym pojęciem tajemnicę wewnętrznego życia Boga – Trójcy, a drugim wszystkie dzieła Boże, przez które On się objawia i udziela swego życia. Przez Ekonomię objawiła się nam Teologia; i na odwrót, Teologia wyjaśnia całą Ekonomię. Dzieła Boga objawiają, kim On jest w sobie samym; i na odwrót – tajemnica Jego wewnętrznego Bytu oświeca rozumienie wszystkich Jego dzieł. Analogicznie jest również między osobami ludzkimi. Osoba ukazuje się w swoim działaniu, a im lepiej znamy osobę, tym lepiej rozumiemy jej działanie.

 

2. Przykład rodziców

WSTĘP

Pierwszymi osobami, które poznajemy w życiu są nasi rodzice. Wchodząc coraz bardziej w życie poznajemy ich dobre i słabe strony, odkrywamy ich i coraz bardziej chyba rozumiemy, przyglądając się ich zachowaniu, decyzjom, wartościom.

Właśnie do obrazu rodziców nawiązał Bóg, chcąc się „przedstawić” człowiekowi. Posłużył się tym pierwotnym wzorcem, aby jak najwięcej o sobie samym powiedzieć.

AKTYWIZACJA

Praca w grupach z tekstem biblijnym. Zadanie: po przeczytaniu tekstu odpowiedzieć na pytanie: co Bóg chciał nam o Sobie powiedzieć w tym tekście?

Czas na wykonanie zadania. Prezentacja na forum. Czas na dyskusję. Poniżej przykładowe teksty.

Pwt 32, 8-13  Kiedy Najwyższy rozgraniczał narody, rozdzielał synów człowieczych, wtedy ludom granice wytyczał według liczby synów Izraela; bo Jego lud jest własnością Pana, dziedzictwem Jego wydzielonym jest Jakub. Na pustej ziemi go znalazł, na pustkowiu, wśród dzikiego wycia, opiekował się nim i pouczał, strzegł jak źrenicy oka. Jak orzeł, co gniazdo swoje ożywia, nad pisklętami swoimi krąży, rozwija swe skrzydła i bierze je, na sobie samym je nosi – tak Pan sam go prowadził, nie było z nim boga obcego. Na wyżyny świata go wyprowadził i żywił bogactwami pola. Pozwolił mu miód wysysać ze skały i oliwę z najtwardszej opoki.

Oz 11,1-4:  Miłowałem Izraela, gdy jeszcze był dzieckiem, i syna swego wezwałem z Egiptu. Im bardziej ich wzywałem, tym dalej odchodzili ode Mnie, a składali ofiary Baalom i bożkom palili kadzidła. A przecież Ja uczyłem chodzić Efraima, na swe ramiona ich brałem; oni zaś nie rozumieli, że troszczyłem się o nich. Pociągnąłem ich ludzkimi więzami, a były to więzy miłości. Byłem dla nich jak ten, co podnosi do swego policzka niemowlę – schyliłem się ku niemu i nakarmiłem go.

Ps 68, 5-11: Śpiewajcie Bogu, grajcie Jego imieniu; wyrównajcie drogę Temu, co cwałuje na obłokach! Jahwe Mu na imię; radujcie się przed Jego obliczem! Ojcem dla sierot i dla wdów opiekunem jest Bóg w swym świętym mieszkaniu. Bóg przygotowuje dom dla opuszczonych, a jeńców prowadzi ku pomyślności; na ziemi zeschłej zostają tylko oporni. Boże, gdy szedłeś przed ludem Twoim, gdy kroczyłeś przez pustynię, ziemia zadrżała, także niebo zesłało deszcz <przed Bogiem>, przed obliczem Boga, Boga Izraela. Zesłałeś, Boże, obfity deszcz, swe wyczerpane dziedzictwo Ty orzeźwiłeś. Twoja rodzina, Boże, w nim zamieszkała; pokrzepiłeś w swej dobroci biednego.

Iz 66, 10-14:  Radujcie się wraz z Jerozolimą, weselcie się w niej wszyscy, co ją miłujecie! Cieszcie się z nią bardzo wy wszyscy, którzyście się nad nią smucili, ażebyście ssać mogli aż do nasycenia z piersi jej pociech; ażebyście ciągnęli mleko z rozkoszą z pełnej piersi jej chwały. Tak bowiem mówi Pan: Oto Ja skieruję do niej pokój jak rzekę i chwałę narodów – jak strumień wezbrany. Ich niemowlęta będą noszone na rękach i na kolanach będą pieszczone. Jak kogo pociesza własna matka, tak Ja was pocieszać będę; w Jerozolimie doznacie pociechy. Na ten widok rozraduje się serce wasze, a kości wasze nabiorą świeżości jak murawa. Ręka Pana da się poznać Jego sługom, a gniew – Jego nieprzyjaciołom.

PYTANIA DO DYSKUSJI

  1. Bóg mówi o sobie jasno?
  2. „Ojcze nasz” – jak nam brzmi?
  3. Jakie uczucia rodzicielskie można znaleźć w tych fragmentach?

PUENTA

KKK 238 Wzywanie Boga jako „Ojca” jest znane w wielu religiach. Bóstwo często jest uważane za „ojca bogów i ludzi”. W Izraelu Bóg jest nazywany Ojcem, dlatego że jest Stwórcą świata. Bóg jest Ojcem jeszcze bardziej z racji Przymierza i daru Prawa danego Izraelowi, Jego „synowi pierworodnemu” (Wj 4, 22). Jest także nazywany Ojcem króla Izraela. W sposób zupełnie szczególny jest „Ojcem ubogich”, sierot i wdów, którzy są objęci Jego miłującą opieką.

KKK 239 Określając Boga imieniem „Ojciec”, język wiary wskazuje przede wszystkim na dwa aspekty:

  • że Bóg jest pierwszym początkiem wszystkiego i transcendentnym autorytetem
  • oraz że równocześnie jest dobrocią i miłującą troską obejmującą wszystkie swoje dzieci.

Ta ojcowska tkliwość Boga może być wyrażona w obrazie macierzyństwa, który jeszcze bardziej uwydatnia immanencję Boga, czyli bliskość między Bogiem i stworzeniem. Język wiary czerpie więc z ludzkiego doświadczenia rodziców, którzy w pewien sposób są dla człowieka pierwszymi przedstawicielami Boga. Jednak doświadczenie to mówi także, że rodzice ziemscy są omylni i że mogą zdeformować oblicze ojcostwa i macierzyństwa. Należy więc przypomnieć, że Bóg przekracza ludzkie rozróżnienie płci. Nie jest ani mężczyzną, ani kobietą, jest Bogiem. Przekracza także ludzkie ojcostwo i macierzyństwo, chociaż jest ich początkiem i miarą: nikt nie jest ojcem tak jak Bóg.