27 niedziela zwykła, rok C

„A SPRAWIEDLIWY ŻYĆ BĘDZIE DZIĘKI SWEJ WIERZE” RELIGIJNE PRZESŁANIE PROROKA HABAKUKA

JAKA WIARA DAJE ŻYCIE? W POSZUKIWANIU KONTEKSTU DLA ZROZUMIENIA HA 2,4

27 niedziela zwykła, „Sprawiedliwy żyć będzie dzięki swej wierności”

HOMILIA 1

1. W filmach opowiadających o starych kulturach i społecznościach można zobaczyć scenę zawierania przyjaźni. Rana na nadgarstku zetknięta z raną na nadgarstku drugiej osoby – wiara w zmieszanie krwi, a także powstanie wyjątkowej więzi braterstwa i przyjaźni.

2. I taka przyjaźń właśnie jest istotą modlitwy. Nieprzypadkowo w przypowieści ewangelicznej przyjaciel w nocy przychodzi do przyjaciela po chleb. Nawet, gdyby miał jeszcze kawał chleba w domu, to wypadało jednak, aby gościowi z drogi – na znak przyjaźni i gościnności – podać cały, nienapoczęty jeszcze bochen czy placek.

3. Nieprzypadkowo też z J 15 Jezus mówi do uczniów: „Już was nie nazywam sługami, ale przyjaciółmi…”

4. Przyjaźń prawdziwa z człowiekiem na całe życie to jedna z najpiękniejszych przygód, która może się nam wydarzyć. Przyjaźń z Bogiem – także. Bo Jezus dał sobie przebić ręce, nogi i bok, abyśmy przyjęli Jego dar do naszych serc i do naszych ciał. Dzięki Komunii św. Jego Ciało i Krew może w nas krążyć.

5. Dlatego nie musimy tylko już podziwiać przyjaźni w filmach, ale uczynić ja filarem naszej codziennej więzi z Bogiem.

27 niedziela zwykła, 28 lipca 2019, rok C, Ha 1,2-3; 2,2-4; Ps 95; 2 Tm 1,6-8.13-14; Łk 17,5-10

HOMILIA 2

1. Podobno morwa ma wredne korzenie. Mocno trzyma się ziemi. Trzeba dużo siły i sprytu, żeby ją wyrwać. Podobny kłopot ma Bóg z naszym egoizmem, niewiarą i życiem ludzkim i jego zakrętami.

2. Dlatego to wołanie o wiarę – małą jak ziarenko gorczycy, ponieważ taka mała wiara:

• nie zasłania Pana Boga,
• może się rozwijać niezależnie od wieku czy stanu życia,
• zachęca do wdzięczności za dary Boże duże i małe,
• nie może być powodem do wyrzutów, ale impulsem do otwartości na Boże działanie – „strzeż depozytu z pomocą Ducha Świętego”.

3. Boże, daj nam wiarę jak ziarnko gorczycy.

Paryż, Nazaretanki – wakacje 2019, 6 października 2019, Ha 1,2-3; 2,2-4; Ps 95; 2 Tm 1,6-8.13-14; Łk 17,5-10

HOMILIA 3

1. Ewangelia dzisiejsza zawiera dwie „mini-przypowieści” Jezusa. Pierwsza mówi o mocy wiary. Jezus posługuje się symbolem ziarna gorczycy. Nie wiemy, o jaki gatunek gorczycy chodzi. Najczęściej egzegeci przyjmują odmianę gorczycy czarnej, która osiąga wysokość 3-4 metrów lub inną, która osiąga wielkość dwukrotnie wyższą. Z racji swych rozmiarów może ona uchodzić za drzewo, a ptaki szukają schronienia w jej cieniu. Natomiast ziarenko gorczycy to kuleczka o średnicy 1, 5 mm. Nie jest to najmniejsze znane na ziemi ziarno. Mniejsze jest np. ziarnko maku. Jednak, zarówno u Żydów, jak i u Greków znane było przysłowie związane z ziarnkiem gorczycy: mały, jak ziarnko gorczycy.

2. Jezus posługuje się tym przysłowiem, by ukazać moc wiary: Gdybyście mieli wiarę jak ziarnko gorczycy, powiedzielibyście tej morwie: Wyrwij się z korzeniem i przesadź się w morze, a byłaby wam posłuszna. Wystarczy więc tak niewiele. Wystarczy mała raczkująca wiara, a Bóg „wykorzystując ją” czyni rzeczy wielkie. Ponadto wiara zakłada rozwój. Wiara mała jak ziarno gorczycy może rozwijać się w kierunku dojrzałej, świadomej, głębokiej.

3. Wiara jest darem, łaską ale równocześnie zadaniem. Nie jest wartością, którą zachowuje się do końca niezmiennie. Wiara głęboka, zaangażowana, świadoma wymaga czystego serca, hojności, cierpliwości i wielkiego zaufania Bogu. Taka wiara oczyszcza się i umacnia poprzez doświadczenia i próby życiowe, nieraz bardzo bolesne.

4. Druga przypowieść zawiera wątek charakterystyczny dla realiów Palestyny. Sługa, niewolnik najpierw ciężko pracuje w polu, później ob.-sługuje swego pana, dopiero na końcu ma chwilę wytchnienia dla siebie. W pogańskim Rzymie w czasie obchodów świątecznych ku czci Saturna („Saturnalia”) niewolnicy byli dopuszczani do stołu panów, a nawet obsługiwani przez nich. Nie było to jednak możliwe w świecie Orientu.

5. A jednak! Taki niezwykły gest wykonał jednak Jezus w czasie Ostatniej Wieczerzy: Wstał od wieczerzy i złożył szaty. A wziąwszy prześcieradło nim się przepasał. Potem nalał wody do miednicy. I zaczął umywać uczniom nogi i ocierać prześcieradłem, którym był przepasany (J 13, 4-5). Jest to zwyczajna praca służących i niewolników. Wykracza poza normalne stosunki między Mistrzem i uczniami, między panem i sługami.

6. Bóg, który służy, jak niewolnik: Ja jestem pośród was jak ten, kto służy (Łk 22, 27). Ten gest przekazał nam Jezus jako testament i matrycę dla naszego postępowania.

7. Puentą przypowieści jest stwierdzenie: Słudzy nieużyteczni jesteśmy; wykonaliśmy to, co powinniśmy wykonać. Nie chodzi tutaj o zaniżanie własnej wartości, fałszywą pokorę, która nie pozwala zaakceptować własnej godności. Chodzi o świadomość relacji z Jezusem, z Bogiem. Wobec Boga będziemy zawsze sługami nieużytecznymi. Wszystko, co czynimy i możemy uczynić jest Jego darem, łaską: beze Mnie nic nie możecie uczynić (J 15, 5).

8. Jednak z Nim możemy WIELE!

Gdańsk, 27 niedziela zwykła, rok C, 5 października 2025, Ha 1,2-3; 2,2-4; Ps 95; 2 Tm 1,6-8.13-14; Łk 17,5-10

HOMILIA DLA DZIECI

1. Rekwizyty: mikrofon, musztarda, koszyk z przyprawami, miseczka z różańcem, kropidło, woda święcona, formuła poświęcenia różańców.

2. Widzę tu musztardę. Co ona może mieć wspólnego z naszym spotkaniem? Sprawdzamy skład: jest gorczyca! Czy dzisiaj słyszeliśmy już to słowo?

3. Wiara, nawet mała, jest jak ziarnko gorczycy, jest potężną mocą Bożą! Sprawdźmy przyprawy – czy są tam ziarenka gorczycy?

4. Różaniec – to są nasze osobiste ziarenka mocy. Prosimy Pana Boga o moc dla nas, o przemianę świata; musztardę można zrobić ze zmielonych ziaren; świat można zmienić odmawiając różaniec.

5. Przed zmieleniem ziarna trzeba zmielić, a nasze różańce – poświęcić.

Gdańsk, 27 niedziela zwykła, rok C, 5 października 2025, Ha 1,2-3; 2,2-4; Ps 95; 2 Tm 1,6-8.13-14; Łk 17,5-10