4 niedziela Wielkiego Postu, rok A

WSTĘP

Tematem dzisiejszej niedzieli jest światłość. Św. Paweł pisze do Efezjan – jesteśmy dziećmi światłości. Jezus przywraca wzrok ociemniałemu. Samuel przekonuje się, że nasze widzenie bywa kompletnie inne od tego, jak Bóg widzi człowieka. Wejrzyjmy w nasze serca i spotkajmy się ze wzrokiem kochającego Boga, który w nich właśnie patrzy na nas z miłością…

HOMILIA 1

1. Wiele odpowiedzi na trudne pytania jest banalnie prostych. Dzisiaj mamy tego próbkę. Kiedy pytamy, jaki jest sens życia, po co właściwie żyjemy, po co użerać się z codziennością, problemami, chorobami, zmęczeniem, przegranymi Lecha, słyszymy proste sprawy – „aby się objawiły wielkie sprawy Boże”…
2. To jest sens życia – Boże, chcę, abyś w moim życiu działał, był obecny ze swoją miłością, która jest twórcza. Chcę widzieć też moje życie w tym świetle, o którym dzisiaj mowa – Twoimi oczami.
3. Jezus używa dzisiaj błota, aby uzdrowić oczy chorego – to jest bezpośrednie odwołanie do dzieła stworzenia, gdy sam Bóg z mułu lepi człowieka, brudzi sobie ręce, wkłada w to całe serce. Do tej pory Bóg działa, stwarza, czyni dobro, jesteśmy w Jego rękach… Kocha nas, mimo, że nadal jesteśmy „z błota, z ziemi wzięci” i nigdy aniołami się nie staniemy…
4. Co jakiś czas tylko przejrzę. Co jakiś czas tylko spadnie skorupa z moich oczu i zobaczę Jego miłość i miłosierdzie. W tym jest wielka nadzieja.
5. Bądź wola Twoja – zgadzam się na twoje światło.

Poznań, Msza św. o 10, 4 niedziela Wielkiego Postu, 30 III 2014, rok A, 1 Sm 16,1b.6–7.10–13a; Ps 23; Ef 5,8–14; J 9, 1-41. Gdańsk, Msza wigilijna, 4 niedziela Wielkiego Postu, rok A, 15 marca 2026.

HOMILIA 2

1. Okres Wielkiego Postu ma podwójny charakter:

• pokutny: nabożeństwa, rekolekcje, spowiedź – to wszystko ma nam pomóc w refleksji nad życiem. zachęcić do przemiany; przywołujemy pobyt Jezusa na pustyni, kuszenie i odparcie pokus; pochylamy głowy, aby przyjąć znak posypania popiołem – ku nawróceniu i przemianie,
• chrzcielny: to czas przygotowania do chrztu osób dorosłych, a dla ochrzczonych – do uroczystego wyznania wiary i wyrzeczenia się zła w noc paschalną.

2. Pomagają nam w tym przygotowaniu czytania mszalne, specjalnie dobrane, które pokazują Chrystusa Zbawiciela. Jego to spotkamy we chrzcie św. – razem z Samarytanką – jako Źródło wody żywej. A dzisiaj staje przed nami Chrystus, który jest Światłością świata.

3. Dlatego w rozmowie z uczniami mówi: „Jak długo jestem na świecie, jestem światłością świata”. I swoje słowa potwierdza zaskakującym znakiem przywrócenia wzroku niewidomemu od urodzenia. Przy tej okazji wpędził w tarapaty jego samego oraz jego rodziców, o czym pisze św. Jan.

4. Tym, co nas łączy z uzdrowionym człowiekiem, jest pytanie, które usłyszał z ust Jezusa oraz jego wyznanie wiary. W noc paschalną kilka razy padnie pytanie: czy wierzysz? Tak, wierzę, Panie! Słowa te wypowiadamy trzymając w ręce zapaloną świecę, której płomienia użyczy nam Paschał – symbol Chrystusa zmartwychwstałego:

• człowiek niewidomy sam sobie nie przywrócił wzroku; świeca sama siebie nie rozpali; trzeba obecności Pana Jezusa oraz Jego świętego płomienia, który oznacza Jego obecność we wspólnocie Kościoła; świeca się wypala, moje życie też, niech zatem rozbłyskuje światłem!,
• Ty jesteś Źródłem wody żywej, która daje życie we chrzcie świętym. Ty jesteś Światłem, które rozświetla codzienność. Tak wierzę!

5. Ze względu na tę wiarę:

• niech w moim życiu objawią się sprawy Boże,
• pomóż mi przejrzeć w codziennym życiu,
• poślij mnie, abym był świadkiem Twojej mocy,
• abym Tobie oddał pokłon chwały.

Radonie, 4 niedziela Wielkiego Postu, rok A, 19 marca 2023, 1 Sm 16,1b.6–7.10–13a; Ps 23; Ef 5,8–14; J 9,1-41

HOMILIA 3 (DIALOGOWANA Z DZIEĆMI)

1. W kościele wisi 14 ciekawych obrazów – co to takiego? O czym te obrazy opowiadają?

2. Ostatnia stacja – czy kończy całą historię Jezusa? Co było potem?

3. Zmartwychwstanie i posłanie uczniów, aby chrzcili wszystkich ludzi! Na czym polega chrzest święty? Co nam daje? Jakie ma skutki?

4. A co, jeśli ktoś po chrzcie nagrzeszy? Oczywiście mamy sakrament pojednania? Jakie są jego owoce?

5. Grzech czyni mnie ślepym na dobro – przebaczenie otwiera mi oczy! Dzisiaj Jezus uzdrowił niewidomego, mógł on w końcu widzieć światło i cały świat, a potem wyznał wiarę w Jezusa!

6. Chrzest i pojednanie – zaczerpnięcie ze skarbca, który pełen darów ofiarował nam Jezus przez krzyż i swoje zmartwychwstanie i zesłanie Ducha Świętego na uczniów!

Gdańsk, 4 niedziela Wielkiego Postu, rok A, 15 marca 2026, 1 Sm 16,1b.6–7.10–13a; Ps 23; Ef 5,8–14; J 9,1-41

HOMILIA 4

1. Kontekst dzisiejszej opowieści ewangelicznej jest następujący: Jerozolima, Święto Namiotów, dożynki i dziękczynienie za plony ziemi; Żydzi szukają Jezusa, chcą Go zabić; Jezus nie zgrywa twardziela, przyjdzie na święto dopiero w połowie, po kilku dniach od jego rozpoczęcia; w tłumie trwają rozmowy na Jego temat, zdania są podzielone: dla jednych jest opętany, inni są zachwyceni jego nauką; Jezus naucza w świątynni, przeciwnicy nie są w stanie Go pojmać, wokół tłum zachwyconych ludzi, łatwo o wzburzenie…

2. Święto ma dwa ważne symbole: wodę i światło. Wodą z sadzawki Siloe obmywa się ołtarz – znak obfitości. Nocami na placach światło dają ogromne zapalone świeczniki, towarzyszy temu radość żniwiarzy, tańce i śpiewy.

3. To wtedy właśnie Jezus mówi: ja jestem światłością świata, a także o strumieniach wody żywej – o Duchu Świętym, którego udzieli wiernym. W dyskusjach z adwersarzami mówi „Ja jestem” – mało nie zginął od gniewu i postępowania wrogów,  ale i wzburzonych zwolenników.

4. Wtedy to właśnie „ujrzał pewnego człowieka”. Jan rzadko tak pisze – w ten sposób opowiada scenę nad Jordanem, gdy Jezus „ujrzał rozwierające się niebo i Ducha jak gołębicę zstępującego na Niego”. Ujrzał, wejrzał w głąb serca, rozpoznał jego tajniki, aby obdarzyć dobrem i łaską.

5. Tu zaczyna się „droga ślepca” – od spojrzenia Jezusa – prze tłum, jego przekonania, sąsiadów, faryzeuszy, rodziców, strach przed wykluczeniem, oskarżeniami aż do spotkania Jezusa i wyznania wiary!

6. Ewangelia nawiązuje do przygotowań do chrztu świętego, udzielanego dorosłych w noc paschalną. Stąd symbolika wody i światła – światłość Ewangelii walczy z ciemnością świata i grzechu. Sadzawka oznacza kąpiel w wodach chrztu świętego, zanurzenie w Chrystusa, Ewangelię, Bożą łaskę. Światło to przejrzenie, oświecenie.

7. Od wieków chrzest nazywany jest „sakramentem oświecenia” – stąd światło Paschału w noc paschalną, stąd w czasie chrztu św. odpalenie świecy chrzcielnej od Paschału.

8. „Dzieci światłości” – to my przecież! Nad każdym z nas zostały powiedziane słowa o „dziecku światłości”. Chrystus jest światłem, które rozprasza ciemności zwątpienia, grzechu, rozczarowania, obojętności.  We wspólnocie Kościoła daje nam Ducha Świętego, nasze życie, nowe życie, abyśmy żyli Jego miłością.

9. Droga uzdrowionego niewidomego prowadzi do spotkania z Chrystusem – „Synem Człowieczym”. To tajemnicze określenie z wizji prorockich – postać przychodząca, aby władać całym światem.

10. Wielkanoc to święto wody i ognia! Nie jajeczko, zajączek, chrzan i polewanie wodą. To spotkanie z Panem i wyznanie wiary w Niego, to oczy otwarte na świat i miłość Bożą!

Gdańsk, 15 marca 2026, 4 niedziela Wielkiego Postu, rok A, 1 Sm 16,1b.6–7.10–13a; Ps 23; Ef 5,8–14; J 9,1-41

Pomysł

Przygotować różne ilustracje, zdjęcia świętych, bardziej pobożne i całkiem zwyczajne. Rozmowa z dziećmi i rodzicami – która z tych osób na zdjęciach jest święta? Po czym to poznać? Dlaczego?

Odczytanie informacji o świętych. Bóg widzi wszystko inaczej, patrzy w serce, prośmy o dobre serca i świętość dla nas i naszych bliskich. Na zewnątrz różnimy się między sobą, ale serca w Bogu mamy takie same!