Upadek Salomona

HOMILIA 1

1. Przysłowie mówi: „Jak spadać to z wysokiego konia”. Mądry Salomon stracił rozum. Wiedział, że te bożki są puste. Wiedział, że Bóg, któremu oddawał chwałę, wybudował świątynię jest Kimś nieporównywalnym do kawałków drewna i złota – tych właśnie bożków.

2. Miał wszystko – Boże dary, pokój, władzę, bogactwa, kobiety, wojsko, królestwo. Zdradził Boga, zdradził siebie i rozum.

3. Bóg go nie opuści, ale ze względu na jego ojca – Dawida. Dawid tez miał swoje za uszami, ale zawsze żałował i przyznawał się do winy. U starego Salomona tego brak…

4. Prośmy o wierność Bogu – niezależnie od wszystkiego…

Gidle, 8 lutego 2018, 1 Krl 11,4-13; Ps 106; Mk 7,24-30

HOMILIA 2

1. Salomon jako władca na początku swojego panowania dokonał właściwego wyboru, prosząc Boga, o mądrość. Cele jakie sobie wytyczył na progu królowania były szlachetne. Wytępił wrogów, wchodził w koalicje, podejmował polityczne decyzje, miał serce pełne rozsądku i mądrości, wymyślił wiele sentencji i przysłów, żył w pokoju z sąsiednimi narodami.

2. Ale życie to nie tylko jednorazowy wybór, i nie tylko jednorazowa prośba do Boga o mądrość. Człowiek staje ciągle przed nowymi wyborami. Mędrzec, najmądrzejszy król może postępować głupio, bo nikt nie ma patentu na nieomylność.

3. Z dzisiejszego czytania dowiadujemy się z bólem, że Salomon to przykład zmarnowanego potencjału. Bo Bóg dał mu wszelkie potrzebne narzędzia do tego, aby został takim władcą, jakim pragnął być. Dysponował odpowiednimi środkami i początkowo naprawdę się starał… Cóż się zatem stało?

4. Dlaczego tak dobrze zapowiadający się król, który do dziś uchodzi za symbol mądrości, zaczął nagle dokonywać złych wyborów? Nie znam odpowiedzi na to pytanie, zatrważające jest to, że sam Bóg przychodził i go napominał wprost!

5. Ale powinno to być dla nas przestrogą, że nic nie jest człowiekowi dane na zawsze, natomiast zawsze możemy wszystko popsuć.

Gdańsk, 12 lutego 2026, 1 Krl 11,4-13; Ps 106; Mk 7,24-30