Ludu mój, ludu…

Analiza tekstu Mi 6,8 według św. Tomasza z Akwinu

HOMILIA 1

1. Postawa Boga w nauczaniu Micheasza przypomina zachowanie pewnego profesora od historii filozofii starożytnej (Kraków, lata 80-90-te). Gdy któremuś z braci brakowało wiedzy na egzaminie, profesor robił sobie wyrzuty – gdzie popełniłem błąd, że on się tego nie nauczył? dlaczego go tym nie zainteresowałem?

2. Podobnie i dziś w usta Micheasza Bóg wkłada wyrzut: „Ludu mój, ludu, cóż Ja c uczyniłem…”

3. A lud bawi się dobrze za czasów m Izajasza i Ozeasza. Korupcja, wyzysk biednych, bałwochwalstwo, niesprawiedliwość społeczna.

3. Słuchacze Jezusa w Ewangelii żądają choć znaków. Ale słuchacze proroka Micheasza nawet znaków nie oczekują…

4. Umacniaj nasze serca, abyśmy czynili sprawiedliwość, miłowali wierność i z pokorą ku Tobie się zwracali…

Radonie, 18 lipca 2022, Mi 6,1-4.6-8; Ps 50; Mt 12,38-42

HOMILIA 2

1. Zrobić cud dla samego cudu – to nie w stylu Jezusa. I są na to przykłady w Ewangelii: na początku działalności nie zamienił kamieni w chleb, nie rzucił się ze szczytu świątyni, nie zstąpił z krzyża, aby ludzie uwierzyli w Niego.

2. Czy to nie dziwne, że ludzie stawiają Bogu warunki, jakie On powinien wypełnić, aby oni uwierzyli w Niego?

Kraków, Kasztanowa, 20 lipca 2026, Mi 6,1-4.6-8; Ps 50; Mt 12,38-42