Wspomnienie św. Klary
Dwa znaki (mofet) Ezechiela (Ez 12,1-16; 24,24-27)
HOMILIA 1
1. Na nic to zasłanianie twarzy. Znak się wypełni w postępowaniu króla, który nie chciał być rozpoznany w tłumie wygnańców. Babilończycy go rozpoznają i potraktują okrutnie.
2. A przecież „na ich oczach” prorok Ezechiel wcześniej czynił znaki, aby się opamiętali i oblicza swe zwrócili ku Bogu.
3. Nasze oczy otwieraj, Panie, i nasze serca – na Twoje znaki.
Radonie, 11 sierpnia 2022, Ez 12,1-12; Ps 78; Mt 18,21-19,1
HOMILIA 2
1. Wiemy, że to tylko przypowieść… król, słudzy, talenty… to elementy przypowieści. Prawda, którą ta historia wyraża jest jednak najprawdziwsza, serce poruszająca!
2. Król przebaczył nie dlatego, że uwierzył w obietnice sługi. Król przebaczył, ponieważ bieda służącego poruszyła jego serce i dlatego okazał mu miłosierdzie.
3. Z tego też powodu dobry Bóg nam przebacza grzechy – nie dlatego, że jesteśmy dobrzy, że jesteśmy coraz lepsi, ale dlatego, że ON jest dobry i miłosierny.
Kraków, Kasztanowa, 13 sierpnia 2026, Ez 12,1-12; Ps 78; Mt 18,21-19,1
